مقام معظم رهبری: برای خدا کار کنید و لحظه ای را برای خدمت به مردم و نظام از دست ندهید        مقام معظم رهبری: اگر چنانچه ما توان خودمان را بیشتر از واقع بدانیم، یا کمتر از آنچه که واقعیت است، بدانیم، دچار خطا خواهیم شد؛
 
   
 

    • به مناسبت هفته سلامت روان (24 تا 30 مهرماه)

      چه کنیم در محیط کار استرس نداشته باشیم!

      کد: 11832
      ۱۳۹۶/۰۷/۲۷
      مجله سلامت/ استرس بخشی اجتناب ناپذیر در زندگی است که بسته به فشار روانی و کیفیت انطباق فرد با آن ممکن است منجر به بیماری و یا برعکس، به تجربه ای مثبت تبدیل شود.
      چه کنیم در محیط کار استرس نداشته باشیم!

      به گزارش واحد خدمات نوین بهداشت مرکز خدمات حوزه و به نقل از آوای سلامت، استرس بخشی اجتناب ناپذیر در زندگی است که بسته به فشار روانی و کیفیت انطباق فرد با آن ممکن است منجر به بیماری و یا برعکس، به تجربه ای مثبت تبدیل شود.

      عوامل روانی محیط کار و استرس شغلی برخلاف سایر عوامل زیان آور محیط کار، مختص شغل خاصی نیستند و در همه مشاغل به اشکال گوناگون و با درجات متفاوت وجود دارند.

      طبق تعریف انستیو ملی ایمنی و سلامت شغلی، استرس شغلی وقتی رخ می دهد که بین نیازهای شغلی با توانایی ها، قابلیت ها و خواسته های فرد هماهنگی نباشد.

      سازمان جهانی بهداشت بر اساس شاخص بار جهانی بیماری ها برآورد کرده که بیماری های روانی از جمله استرس ها دومین علت ناتوانی ها تا سال 2020 خواهند بود.

      انسان برای آن که بتواند به کار و کوشش بپردازد می بایست کمی احساس استرس کند.
      این استرس سودمند، انسان را در جریان انجام کار، هوشیار نگه می دارد؛ اما اگر میزان استرس ناشی از انجام کار بیش از مقدار مجاز شود باعث بروز اختلالات جسمانی، روانی و رفتاری در شاغلین شده و تاثیری زیادی در کاهش بهره وری سازمانی و افزایش حوادث دارد.

      با افزایش عوامل استرس زای محیط کار، عوارض مختلفی در شاغلین بروز می کند که در سه گروه زیر قرار می گیرند:

      1. پیامدهای جسمانی استرس شغلی:
      در کوتاه مدت تپش قلب، برافروختگی، لرزش و تحریک پذیری و در بلند مدت بیماری های قلب، اختلالات گوارشی، آسم، سردرد.
      2. پیامدهای روانی:
      اضطراب، احساس ناخرسندی، افسردگی، انزوا.
      3.پیامدهای رفتاری استرس شغلی:
      انجام نامنظم کار، افزایش حوادث و ...
      عوامل اصلی استرس زای شغلی در محیط های کار:
      زمان طولانی و پیاپی انجام کار یا حجم بالای کار؛
      انجام کار در ساعات غیر متعارف شب و انجام کار شیفتی؛
      فقدان استراحت کافی حین کار؛
      داشتن مسئولیت جان دیگران؛
      احتمال بروز برخورد و درگیری با مراجعین یا همکاران؛
      عملکرد نامناسب ابزار و وسایل کار؛
      نور نامناسب در محیط کار؛
      وضعیت های ناجور بدنی و غیر ارگونامیک در محیط کار؛
      عدم وجود حمایت های شغلی، بیمه ای و اجتماعی مناسب؛
      محرومیت های اجتماعی و خانوادگی.

      نشانه های هشدار دهنده وجود استرس شغلی در کارکنان:
      احساس عدم توانایی در انجام مسئولیت های محوله؛
      نخوابیدن به مقدار کافی یا خوابیدن بیشتر از حد معمول؛
      تغییرات قابل توجه در وزن؛
      احساس خستگی مدام؛
      از دست دادن علاقه به فعالیت هایی که قبلا موجب لذت فرد بوده؛
      به سادگی خشمگین یا تحریک شدن؛
      بروز سردردهای مکرر یا سایر دردهای حاد یا مبهم؛
      روی آوردن به داروهای روانگردان و داروهای آرام بخش و خواب آور؛
      احساس مداوم نگرانی یا اندوه.

      راه کارهای پیشگیری و کنترل استرس شغلی در کارکنان:
      شناسایی و کنترل عوامل استرس زای محیط کار توسط تیم سلامت؛
      طراحی و تنطیم ساعت کار در شیفت های کاری، تا در آن ها زمان استراحت و خواب کافی برای شاغلین فراهم شود؛
      طراحی ارگونومیک محیط کار به منظور راحتی و احساس آرامش کارکنان؛
      به همراه داشتن یک همکار حتی الامکان حین کارهای طولانی و دشوار؛
      انجام ورزش به طور متناوب و منظم در زمان های ممکن؛
      انجام تنفس آهسته و عمیق هنگام احساس استرس و فشار (به آرامی از بینی نفس بکشید چند ثانیه نگه دارید و آرام از دهان خارج کنید. 5 الی 10 بار این عمل را انجام دهید)؛
      داشتن خواب کافی در فواصل شیفت های کاری؛
      انجام اقدامات درمانی و بازتوانی مناسب در کارکنان دچار مشکلات روانی و بیماران.




      نام:
      پست الکترونیک:
      شرح نظر:
      کد امنیتی: